ای حرمت ملجأدرماندگان
چــقــد دلــم هـوای امــام رضــارو داره.!
خیــلـی وقـتـه لذتـــ جــسـتجــو را در صحــن وسراش حــس نــکـردم !
خــدایــا من عــاشقـــم
ایـــنـبار اعتــراف مــیکنـــم عــاشقـــم
عــاشــق نشـــستــن در خــانه ی امــام رضــا
و زل زدن به حــرم طلاییــش و گــریســــتن !
عــاشــق هــق هــق کــردن بــرای مــردی کــه مــیدانـــم
در کنـــارم مــی نشیـــند و بـامـــن می گریـــد !
رفــتن به پــا بــوســـش به قســمـــت نـــیـست
به رحـــمت هــم نیـــست !
بــایــد دعــوتت کنـــه !
خــودم را دعـــوت نـ ـکـــن !
دلـــم را دعـــوت کــن !
پـــای دلـــم امــضــا کــن و بنــویس :
منتظــــرت هســـتم !

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۲ ساعت ۱۱:۵۰ ب.ظ توسط نسیم خزان
|
یا لطیف